Strona Główna
U schyłku panowania Zygmunta III Wazy, w Polsce nastąpił rozkwit literatury baroku, a tym samym i epiki. Ówczesna literatura nie była jednolita. Składały się na nią dwa nurty, a mianowicie nurt dworski i sarmacki. Były to dwa skrajne nurty. Przedstawiciele nurtu dworskiego naśladowali bowiem artystów z Europy Zachodniej, zaś przedstawiciele nurtu sarmackiego czerpali inspiracje z polskiej kultury i tradycji. Jednym ze sławnych pisarzy tamtego okresu był Daniel Naborowski. Pisał on dzieła zarówno w języku polskim, jak i łacińskim, podobnie jak publicysta Szymon Starowolski. W Anglii powstał natomiast poemat epicki pod tytułem Raj utracony. Został on napisany przez Johna Miltona w drugiej połowie XVII wieku. W Hiszpanii zasłynął Miguel Cervantes. Jego romans rycerski powstał nieco wcześniej niż poemat epicki Miltona. Został on bowiem napisany u schyłku XVI wieku. Mowa tu oczywiście o Przemyślnym szlachcicu Don Kichocie z Manchy. W baroku epika została przytłoczona przez poezję metafizyczną i niezgodne z konwencją grecką dramaty. Niemniej jednak ewoluowała, choć w mniejszym stopniu niż pozostałe rodzaje literackie.